جهانی را

تلخی دانايی ات کسل می کند

چه رختی از پری رويان اتفاقی

به عاريت گرفته ای ماه!؟

که پيشانی ات منظور تمام پلنگ های جهان شده است.

ما اتفاقاً در حجله ايم

و اين سطرها را لغزيده ايم

جوری که افشای هر بوسه

هزار کابوس و کسوف است

ما ناگهان کاشف سردآبهاييم

که هزار خمره مست آب انگورييم

ما تصادفاً در بوسه ايم

و روی خوب تو

هزار بار سال نو است

که نوشانوش دانايی ات

جهانی را برهنه می کند.